เดินทางโดยรถไฟฟ้า นั่งมองดูผู้คน
คนที่นั่งตรงข้าม นั่งดูนาฬิกาทุกๆ 5 นาที คงกลัวไปถึงที่ทำงานไม่ทัน...
คนที่นั่งถัดมา กำลังนั่งแต่งหน้าอยู่บนรถไฟฟ้า...
คนที่กำลังยืนอยู่ตรงประตู ยืนอ่านหนังสือ Davinci Code...
ตรงมุมของที่นั่ง คุณแม่กำลังแต่งตัวลูกน้อยวัย 5 ขวบ เพื่อไปให้ทันโรงเรียน...
คนที่กำลังโหนราว เปิดเพลงจากเครื่องเล่น mp3 อย่างเสียงดัง โดยไม่สนใจคนอื่น...
คนที่นั่งข้างๆ กำลังโทรศัพท์ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเกี่ยวกับ ธุรกิจอะไรซักอย่าง...

ขากลับขึ้นรถเมย์ มองออกไปยังข้างนอกหน้าต่าง
ตำรวจกำลังเขียนใบสั่ง คนขับออกมาโวยวาย...
แม่ค้าขายของข้างทาง กำลังรีบเก็บของ เพราะเทศกิจมา...
หนุ่มสาว 2 คนกำลังมีปากเสียงกัน ฝ่ายหญิงหน้าตาดูเคร่งเครียด...
คนสองคนยืนเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย อยู่กลางถนน เนื่องจากรถเฉี่ยวชนกัน...
เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังมาแต่ไกล ขออย่าให้ใครเป็นอะไรเลย...
เห็นกลุ่มวัยรุ่น วิ่งไล่ตีกัน ตำรวจต้องวิ่งเข้ามาห้ามอย่างอุตลุด...

โลกนี้ชั่งวุ่นวาย มีเรื่องราวมากมายนับพัน ผู้คนสับสนและมัก
จะมองผ่านบางสิ่งที่สำคัญไป บางทีสิ่งเล็กๆ น้อยๆ อาจจะทำ
ให้โลกนี้น่าอยู่มากยิ่งขึ้น อยากจะฝากกลอนบทหนึ่งไว้ให้
ลองอ่านกันดู หวังว่าอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้ใครซักคน
หันมามองดอกไม้ดอกนั้นบ้าง...

ยามเรามีดอกไม้สักดอกอยู่ในมือ, นั่นคือช่วงเวลานาทีที่ยิ่งใหญ่
พินิจอย่างจริงจังตั้งใจ, มันโลกทั้งใบสถิตอยู่ในดอกไม้ดอกนั้น
คนเมืองสับสนอลหม่าน, วุ่นวายร้อนรนจนมักเลยผ่านมัน
ความหวังหนึ่งลึกซึ้งในชีวิตฉัน, คือปรารถนาให้คนเหล่านั้น
ได้มีเวลาหันมามองดอกไม้
ยามเรามีดอกไม้สักดอกอยู่ในมือ
เราถือมันไปให้ใครต่อใคร
เรามิเพียงมอบช่อดอกไม้
หากแต่มอบโลกทั้งใบ
ไปกับดอกไม้ดอกนั้น

...ปราย พันแสง...

When you take a flower in your hand
And really look at it,
It's your world for the moment.
I want to give that world to someone else.
Most people in the city rush around so,
They have no time to look at a flower.
I want them to see it
Whether they want to or not.

...Georgia Okeeffe...


ปล. ขอมอบดอกไม้ให้ทุกคนนะครับ